anticchia smicciannu nt’e canzuna,
si ‘ffrunta ma no iè sinceru
‘e bbucìa mammafausa! pi davèru,
unni ch’u munnu sempri munnu èsti –
ie nuddhu si nni ‘dduna –
ie ‘mparissi cu cunta menti a ‘ggiunta
___
un poco attraversando i versi, / ne ha vergogna ma non è sincero, / e lancia l’allarme del bambino in gioco, per davvero, / mentre il mondo sempre mondo è stato – / e nessuno in fondo se ne avvede – / e infine chi racconta ci mette la sua aggiunta
DA SARMURA